spółgłoska, w artykulacji której dochodzi do drgań więzadeł głosowych. krzyżówka

samogłoska, której artykulacja nie wymaga unoszenia języka w kierunku podniebienia - a. samogłoska, której artykulacja wymaga uniesienia języka ku podniebieniu twardemu. samogłoska, która w wymowie jest krótsza od samogłoski krótkiej. samogłoska, która do artykulacji nie wymaga przesunięcia języka ku przodowi lub tyłowi jamy ustnej - a. samogłoska, której artykulacja wymaga lekkiego uniesienia się języka ku podniebieniu - e, ę, o, ą. samogłoska długa, która na skutek podwyższenia artykulacji zmieniła swoją barwę, upodabniając się do samogłoski krótkiej. samogłoska, której artykulacja wymaga przsunięcia języka w tył jamy ustnej - o, ą, u. samogłoska, której artykulacja wymaga ruchu języka w przód jamy ustnej - i, y, e, ę. spółgłoska, w artykulacji której nie biorą udziału więzadła głosowe. spółgłoska, w czasie artykulacji której dochodzi do blokady przepływu powietrza przez jamę ustną i nosową (zwarcia), po czym następuje gwałtowne jej przerwanie. spółgłoska, która powstaje, gdy narządy mowy w czasie artykulacji tworzą dostatecznie wąską szczelinę, by powstał szum, tarcie. spółgłoska wymawiana dwufazowo - w pierwszej fazie artykulacji dochodzi do blokady przepływu przez jamę ustną i nosową (zwarcia), po czym tworzy się dostatecznie wąska szczelina, by powstał szum. spółgłoska szczelinowa - powstaje, gdy narządy mowy w czasie artykulacji tworzą dostatecznie wąską szczelinę, by powstał szum, tarcie. spółgłoska, podczas artykulacji której dochodzi do zbliżenia narządów mowy, ale nie do powstania szczeliny. spółgłoska, podczas artykulacji której tworzy się zwarcie w środkowej części jamy ustnej i dochodzi do przepływu powietrza bokami, z jednej lub obu stron języka.