samogłoska, której artykulacja nie wymaga ruchów języka w pionie - a. krzyżówka

samogłoska, której artykulacja nie wymaga zmiany naturalnego układu warg - a. samogłoska charakteryzująca się względnie krótkim iloczasem. samogłoska charakteryzująca się względnie długim iloczasem. samogłoska wymawiana bez cech nosowości. samogłoska, której artykulacja wymaga przepływu powietrza przez jamę ustną i jednocześnie jamę nosową - ą, ę. prasłowiańska półsamogłoska półwysoka przednia, której barwa przypominała bardzo krótko wymówione i. prasłowiańska półsamogłoska półkrótka tylna, której barwa przypominała bardzo krótko wymówione y, występująca wyłącznie po spółgłosce twardej. jer znajdujący się na końcu wyrazu (np. kostь̯) lub w sylabie poprzedzającej sylabę z samogłoską inną niż jer słaby (np. dъ̯va). jer występujący w sylabie poprzedzającej sylabę z jerem słabym (np. pь̥sъ̯). prasłowiańska półsamogłoska tworząca sylabę. samogłoska, której artykulacja wymaga uniesienia języka ku podniebieniu twardemu. samogłoska, której artykulacja nie wymaga wykorzystania kanału nosowego. samogłoska, której artykulacja wymaga zaokrąglenia warg - o, ą, u. samogłoska wymawiana z rozciągniętymi (spłaszczonymi) wargami - i, e, ę. samogłoska, której artykulacja wymaga ruchu języka w przód jamy ustnej - i, y, e, ę. samogłoska, której artykulacja wymaga przsunięcia języka w tył jamy ustnej - o, ą, u. samogłoska długa, która na skutek podwyższenia artykulacji zmieniła swoją barwę, upodabniając się do samogłoski krótkiej.

Samogłoska „a” występująca w językach indoeuropejskich samogłoska charakteryzująca się względnie długim iloczasem. samogłoska charakteryzująca się względnie krótkim iloczasem. samogłoska długa, która na skutek podwyższenia artykulacji zmieniła swoją barwę, upodabniając się do samogłoski krótkiej. samogłoska, która do artykulacji nie wymaga przesunięcia języka ku przodowi lub tyłowi jamy ustnej - a. samogłoska, która w wymowie jest krótsza od samogłoski krótkiej. samogłoska, której artykulacja nie wymaga unoszenia języka w kierunku podniebienia - a. samogłoska, której artykulacja nie wymaga wykorzystania kanału nosowego. samogłoska, której artykulacja nie wymaga zmiany naturalnego układu warg - a. samogłoska, której artykulacja wymaga lekkiego uniesienia się języka ku podniebieniu - e, ę, o, ą. samogłoska, której artykulacja wymaga przepływu powietrza przez jamę ustną i jednocześnie jamę nosową - ą, ę. samogłoska, której artykulacja wymaga przsunięcia języka w tył jamy ustnej - o, ą, u.