gałąź geologii zajmująca się problemami historii i budowy Ziemi. krzyżówka

głęboka rozpadlina dna oceanicznego (rzadziej na powierzchni kontynentu), z której co jakiś czas wypływają intensywne strumienie lawy bazaltowej. wewnętrzna część owocu, w której mieszczą się pestki. płyta tektoniczna (płyta litosfery) znajdująca się w całości pod oceanem. złącze stanowiące część instalacji służące do przyłączania do niej sprzętu telekomunikacyjnego (telefonu, modemu). strefa przybrzeżnych wód oceanicznych i morskich sięgająca od brzegów lądu do stoku kontynentalnego. umiędzynarodowienie rynków dóbr i usług, systemu finansowego, korporacji i gałęzi gospodarki, technologii i konkurencji między podmiotami. podwodna strefa oceaniczna lub morska obejmująca zbocza lądu od głębokości około 230 m. po podstawę stoku, która leży na głębokości średnio 2000 m. obszar aktywności sejsmicznej i wulkanicznej, związany z łukami wyspowymi i aktywnymi krawędziami kontynentalnymi. dolina na dnie morza o przekroju V-kształtnym, która wcina się w szelf i stok kontynentalny, często stanowi przedłużenie dolin rzecznych. wąski fragment cokołu kontynentalnego o znacznie większym nachyleniu niż szelf - przeciętnie 3-6°, ale może być znacznie większe. dział geologii poświęcony procesom dynamicznym – endogenicznym i egzogenicznym, kształtującym powierzchnię Ziemi. dział geologii obejmujący naukę o rozwoju Ziemi (a zwłaszcza skorupy ziemskiej) i świata organicznego w przeszłości geologicznej. gałąź geologii, nauka o budowie geologicznej znacznych obszarów Ziemi. zamaskowane stanowisko obronne, które powinno dawać dobre warunki prowadzenia ognia i obserwacji, być zdolne do samoobrony oraz chronić strzelców. w geologii, ciśnienie wód podziemnych, głębinowych, zamkniętych szczelnie, wywołane przez ciężar wyżej leżących mas skalnych. dyscyplina nauk planetarnych dotycząca geologii ciał niebieskich: planet, asteroid, komet. zdolność odbijania zmiennych ilości światła padającego na daną powierzchnię. metody datowania próbek, oparte na zjawisku rozpadu promieniotwórczego, stosowane głównie w naukach geologicznych i archeologicznych. pierwiastek chemiczny, który w skorupie ziemskiej nie tworzy własnych minerałów, występuje w sieciach krystalicznych innych minerałów. twarda powłoka mineralna wytrącona na powierzchni skał w środowisku pustynnym.