artlang – język sztuczny stworzony dla celów artystycznych i estetycznych. krzyżówka

należący do rodziny języków indoeuropejskich wspólny prajęzyk dawnych Słowian, z którego później wykształciły się poszczególne języki słowiańskie. prajęzyk wspólny dla języków indoeuropejskich. duża rodzina językowa, skupiająca języki, używane w południowo-wschodniej Azji oraz na małych obszarach, rozrzuconych po Indiach i Bangladeszu. narodowy i oficjalny języki Wietnamu; zaliczany do rodziny języków austroazjatyckich; opisuje się go jako język tonalny i izolujący. rodzina języków, którymi posługuje się ok. 250 mln rdzennych mieszkańców wysp Oceanii i Azji Południowo-Wschodniej. rodzina językowa, której językami posługuje się około 24 mln ludzi, zamieszkujących północną Eurazję i Nizinę Węgierską; zalicza się do niej języki ugrofińskie i samojedzkie. język z kipczackiej grupy turkijskiej rodziny językowej używany przez Tatarów, głównie w Tatarstanie i pozostałych regionach Rosji. rodzina językowa obejmująca kilka języków używanych przez Eskimosów i Aleutów na północnych krańcach Ameryki (Alaska, Grenlandia, północna Kanada) i Syberii (Półwysep Czukocki, Wyspa Beringa). jeden z pięciu dowodów na istnienie Boga w scholastyce tomistycznej nazywający go Pierwszym Poruszycielem, istotą tożsamą z działaniem. język aglutynacyjny należący do grupy oguzyjskiej języków tureckich, używany przede wszystkim w Turcji. formowanie wypowiedzi tak, aby jej treści zostały zasugerowane w sposób utajony, pośredni, zawoalowany; charakterystyczne jest posługiwanie się m.in. metaforą, peryfrazą, synekdochą, parabolą. funkcjonalna odmiana języka literackiego używana w tekstach naukowych i czasami popularnonaukowych. zestaw rozkazów procesora, w którym zapis programu wyrażony jest w postaci liczb binarnych stanowiących rozkazy oraz ich argumenty; jedyny język programowania komputerów zerowej generacji, powszechny układ, mający zdolność do samoczynnego nastrajania parametrów do zmieniających się parametrów obiektu lub występujących zakłóceń. przewód telekomunikacyjny, wykorzystywany do transmisji sygnałów zmiennych małej mocy. kalendarz używany w Kościele katolickim i w niektórych innych kościołach chrześcijańskich, oparty na dwu systemach rachuby czasu: słonecznym, w którym długość roku obliczeniowego pokrywa się z rokiem jedna z naturalnych metod rozpoznawania płodności oparta na zapisie długości poprzednich cykli miesiączkowych kobiety. warstwa osadu gromadząca się na ścianach naczyń i kotłów w wyniku termicznego rozkładu wodorowęglanów wapnia i magnezu, zawartych w wodzie, zwłaszcza twardej. odmiana spoistego kamienia wapiennego używana w formie płyt w litografii. znak kamienny, który służył do oznaczania drogi w czasach Imperium Rzymskiego.