algorytm rozwiązywania układów równań liniowych, obliczania rzędu macierzy, obliczania macierzy odwrotnej oraz obliczania wartości wyznacznika, wykorzystujący operacje elementarne; jego nazwa pochodz krzyżówka

własność algebraiczna rodziny wektorów danej przestrzeni liniowej mówiąca, że żaden z nich nie może być zapisany jako kombinacja liniowa skończenie wielu innych wektorów ze zbioru. podstawowa jednostka w strukturze organizacji harcerskich, skupiająca harcerzy i harcerki. wyrażenie, które stanowi sumę wektorów pomnożonych przez współczynniki skalarne. działanie dwuargumentowe przyporządkowujące parze wektorów alfa i beta trójwymiarowej przestrzeni euklidesowej, w której zadana jest baza uporządkowana. pewna forma dwuliniowa na danej przestrzeni liniowej, tj. dwuargumentowa funkcja o szczególnych własnościach przyporządkowująca dwóm wektorom danej przestrzeni liniowej wartość skalarną. działanie określone dla trzech wektorów trójwymiarowej przestrzeni euklidesowej jako iloczyn skalarny jednego z nich przez iloczyn wektorowy dwóch pozostałych. podaddytywny i dodatnio jednorodny funkcjonał związany z pochłaniającymi i wypukłymi podzbiorami przestrzeni liniowej. funkcja określona na iloczynie kartezjańskim przestrzeni liniowych w daną przestrzeń liniową (nad ustalonym ciałem), która jest liniowa ze względu na każdy argument z osobna. forma półtoraliniowa. przekształcenie półtoraliniowe danej zespolonej przestrzeni liniowej w ciało jej skalarów, czyli dwuargumentowy funkcjonał, który jest liniowy ze względu na jeden parametr i antyliniowy ze względu na iteracyjna metoda numeryczna rozwiązywania układów równań liniowych; nazwa metody upamiętnia niemieckich matematyków: Carla Friedricha Gaussa i Philippa Ludwiga von Seidla. algorytm Bareissa. związany z Epirem. podzbiór prostej rzeczywistej o fraktalnym kształcie. jedno z działań dwuargumentowych definiujących przestrzeń liniową w algebrze liniowej (lub ogólniej: moduł w algebrze ogólnej). twierdzenie matematyczne mówiące, że dla dowolnego trójkąta miara każdego boku musi być mniejsza lub równa sumie miar dwóch pozostałych, ale większa lub równa od różnicy ich miar; w obu przypadkach r podzbiór płaszczyzny zespolonej mający brzeg o fraktalnym kształcie. sposób zapisu wprowadzony w 1939 przez Paula Diraca do mechaniki kwantowej, służący do zapisywania stanów kwantowych. blisko powiązane ze sobą przekształcenie układów równań liniowych i macierzy. taki, który jest na osiemnastej pozycji w jakimś układzie lub zajął lokatę następującą po siedemnastej.